Het is alweer een poosje geleden dat het ‘Beest’ nog eens op de blog is verschenen.
Komende vrijdag gaat ons klein monsterke onder het mes. Het beestje geniet nog van zijn laatste onbezonnen dagen als man. Vrijdag tegen de middag zal hij dus een toontje lager zingen… Ik heb er nu al compassie mee, maar wat moet moet.
Het beestje is intussen op de juiste leeftijd gekomen en begint aanhang te krijgen bij de poezen uit de buurt. Ik had Louie al een paar maal in het gezelschap van een witte poes gezien. Die twee konden het zo goed vinden dat de witte bijna uit zijn eetbak kwam eten in huis.
Ja, sinds de verbouwing hebben we voor Louie een kattenluik in de muur van zijn hokje laten maken en hij is er zot van. Hij kan nu ongestoord in de tuin huppelen als de baasjes niet thuis zijn. Je moet weten dat het beestje niet vrij in huis mag lopen wanneer wij niet thuis zijn, hij heeft een eigen kamer die uitgeeft op de tuin. Wanneer wij thuis zijn is hij echter niet bij ons weg te slaan; het is een scheetje.
Dus, die witte kwam bijna binnen, zonder dat onze Fattie de nood voelde om zijn terrein te verdedigen. Hij zat en keek toe. (Ik heb dan maar ingegrepen en het diertje kordaat van het ouderlijke erf gejaagd.)
Wat is er nu zaterdag gebeurd? Ik zit op mijn gemak in het bad en Frank zit in de keuken met Louie, die rustig ligt te slapen, hij is immers heel graag bij de mensjes. Plots tumult in huis: Frank die zijn stem verheft en een bijzonder fel gejank/gekrijs van een kat. Frank die de trap afstormt en een kabaal van jewelste.
Bleek dat die witte kat binnen was gedrongen en op zoek is gegaan naar Louie.
Ons beestje wordt lastig gevallen door een poes op zijn eigen nest.
Ok, een kattenluik heeft zijn voor- en zijn nadelen: onze Louie is er zeer gelukkig mee en hij kan vrij in en uit. Van de andere kant zitten wij nu met de kans dat alle katten van de buren binnen kunnen.
Wat is hij lief!
Verzonden om 09:29 op woensdag