Vertelde ik al dat onze buurt leeft? Nee? Wel, onze buurt leeft :)
Zo drongen we in februari er bij het Stadsbestuur op aan om het Lousbergspark sneller open te stellen dat de Stad oorspronkelijk wou. Deze actie was zo’n success dat het resultaat er nu is: een deel van het park is ingericht, wordt onderhouden, en er kan gespeeld worden.
Ook de oude Sint-Baafsabdij is nu terug open, dank zij de buurt. Naast het artikeltje op Gentblogt, heeft de buurtgroepn een eigen site en zelfs een Flickr site
Deze zaterdag (27 januari) is er een buurtnieuwjaarsdrink van onze wijk. Aangezien we ons heel goed op ons plaats voelen in de wijk, en er bijna alleen maar toffe mensen wonen, willen we daar uiteraard naartoe.
We lazen in het stadsmagazine en in de uitnodiging dat de receptie plaats zou vinden in het Lousbergpark. Sofie en ik keken elkaar aan. "Lousbergpark? Waar is dat?".
Op een mooie zaterdag zijn we op ontdekking gegaan naar dat fameuze park dat we niet kenden. Wat we aantroffen was minder fraai. Het is een grote ruimte, op amper twee straten van ons deur, waar zeker iets van te maken valt. Met de recente bouwprojecten in de wijk (de lofts aan de Lousbergkaai en de appartementen in de Residentie ‘t Volk), is het "park" herleid tot een berg zand, iets wat ooit een grasplein geweest is maar nu vol ligt met hondedrollen, en werfafval.
Enkele van Sofie’s collega’s wonen in de buurt, en we vroegen hen hoe het nu zat met het parkje. Blijkt dat er al sinds 1999 plannen zijn om het helemaal in te richten, er zijn plannen goedgekeurd in de gemeenteraad in 2001 en opnieuw in 2005, maar nog steeds is er niks gebeurd. Ik hoop dat de "officials" van de stad die zaterdag aanwezig zullen zijn, zelf zullen vaststellen hoe erg het "park" er nu bijligt, en alles in het werk zullen stellen om volgend jaar opnieuw een receptie in het prachtige Lousbergpark te kunnen houden.
Deze morgen toen Sofie wou vertrekken richting station, merkte ze een kaartje in de bus. Het bleek het geboortekaartje van de eerste spruit van Johan en Edith te zijn.
We gingen druk op zoek naar de naam van de kleine, maar die was open gelaten. In het kaartje zat ook een klein zakje, met een paar losse letters en cijfers in. Je moet dus zelf even puzzelen om de naam te ontdekken. Best originele, en een ideale manier om 5 minuten later te vertrekken naar het werk :)
Proficiat Edith en Johan!